Ελληνικά | english | deutsch | español
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΜΠΡΗΣΜΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΚΤΗΜΑΤΟΣ ΠΡΑΠΟΠΟΥΛΟΥ
«Η δυσκολία στάθηκε πάντα στη ζωή μέγας ερεθισμός, ξυπνάει και κεντρίζει όλες μας τις ορμές καλές και κακές για να υπερπηδήσουμε το εμπόδιο που υψώθηκε ξαφνικά μπροστά μας και επιστρατεύοντας όλες μας τις δυνάμεις που αλλιώς θα ύπνωναν ή θα ενεργούσαν σκόρπια και ανόρεχτα, φτάνουμε κάποτε πολύ πολύ μακρύτερα από ότι ελπίζαμε..»
Ν. Καζαντζάκης
Ξημερώματα 25ης Μαρτίου, ώρα 3:30, αυτόπτες μάρτυρες βλέπουν φλόγες στον πρώτο όροφο του οικήματος της κατάληψης Πραποπούλου στο Χαλάνδρι και τρία άτομα να βγαίνουν από την είσοδο του κτήματος, κρατώντας έναν λοστό καθώς και έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή που είχαν αφαιρέσει από τον χώρο. Σε λίγα λεπτά η φωτιά εξαπλώνεται στα πάνω δωμάτια και η στέγη καταρρέει, ενώ μια δεύτερη εστία στο ισόγειο δεν επεκτείνεται. Οι δράστες επιβιβάζονται σε σταθμευμένο όχημα και απομακρύνονται. Γείτονες και αυτόπτες μάρτυρες ειδοποιούν την πυροσβεστική, η οποία καταφθάνει με πέντε οχήματα και την αστυνομία η οποία παίρνει καταθέσεις. Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα, κόσμος καταφθάνει στο χώρο για να εκφράσει την αλληλεγγύη του και να βοηθήσει στις εργασίες αποκατάστασης που ξεκίνησαν άμεσα.
Ο εμπρησμός αυτός έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά λίστα παρόμοιων επιθέσεων το τελευταίο διάστημα σε αυτοοργανωμένους χώρους, στέκια, καταλήψεις και πρωτοβουλίες κατοίκων και εντάσσεται στο πλαίσιο τρομοκράτησης και καταστολής οποιασδήποτε διαφορετικής φωνής και δράσης. Ενδεικτικά τους τελευταίους μήνες έχουν δεχθεί επίθεση η κατάληψη Λέλας Καραγίαννη, το στέκι Θερσίτης, η λέσχη Υπογείως στην Καλλιδρομίου, η ΠΡΩτοβουλιά Κατοίκων στα Νοτια, ο εξωραϊστικός σύλλογος “Ιλισσός”, το κίνημα στην πόλη του Ζωγράφου, συνδικαλιστικοί χώροι κ.α.
Σε τι τους ενόχλησε η κατάληψη κτήματος Πραποπούλου;
Μήπως η συνεχής ενασχόληση με θέματα που αφορούν την τοπική κοινωνία; Μήπως η αντίδραση μας στα σχέδια εκμετάλλευσης των τελευταίων ελεύθερων χώρων;
Μήπως η αντίθεση μας στο “καινοτόμο” τσιμεντάρισμα της ρεματιάς;
Μήπως η δράση μας ενάντια στην μεταφορά του υπουργείου οικονομικών στο νομισματοκοπείο;
Μήπως οι ενέργειές μας που εντάσσονται σε ένα πλαίσιο όξυνσης του καθημερινού κοινωνικού αγώνα;
Ή μήπως η ίδια η φύση του εγχειρήματος της κατάληψης που αντιτάσσεται στις κυρίαρχες δομές;
Η αυτοοργάνωση ενοχλεί. Η ιδέα το να συνδιαμορφώνεις, ισότιμα και αμεσοδημοκρατικά, μαζί με άλλους, παίρνοντας τη ζωή σου στα χέρια σου. Οφείλεις να ρωτάς και να παίρνεις άδεια από τους ειδικούς, τους αντιπροσώπους, το κόμμα. Η έλλειψη ιεραρχίας είναι μια προσβολή που δεν μπορεί να γίνει έτσι εύκολα δεκτή, ακόμα περισσότερο όταν αυτή η “ανήκουστη” επιλογή με όλες τις δυσκολίες της, δείχνει να λειτουργεί.
Η αλληλεγγύη ενοχλεί. Σε μια εποχή ατομικισμού και ωχαδερφισμού, είναι προβληματικό να συναντάς ανθρώπους που ενωμένα και παρά τις διαφωνίες τους συντροφικά παίρνουν αποφάσεις που απομακρύνονται απ’ τη λογική του λαϊφστάιλ και της αποχαύνωσης.
Ο αντιεμπορευματικός χαρακτήρας ενοχλεί. Σήμερα που τα πάντα πουλιούνται κι αγοράζονται και κάθε ανάγκη για επικοινωνία, συνεύρεση και δημιουργία γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης με σκοπό το κέρδος, ο χαρακτήρας αυτός αποτελεί λογική εχθρική σ’ όσους προσβλέπουν σε αυτό.
Ποιοί έχουν κάτι να κερδίσουν από την επίθεση αυτή;
Αυτοί που μη μπορώντας τόσα χρόνια να βρουν τα χρήματα για να απαλλοτριώσουν το χώρο, μαζί με όσους ξεκάθαρα επιθυμούν την εμπορική-οικιστική εκμετάλλευση του, επιδιώκουν να υλοποιήσουν τα «αναπτυξιακά» σχέδιά τους: Eμπορικό κέντρο, μεζονέτες, πάρκινγκ, «πολιτιστικό κέντρο»-νεκρός χώρος. Η κατάληψη διεκδικώντας τον χώρο ανοικτό για τους ανθρώπους και πράσινο, στέκεται εμπόδιο στις βλέψεις τους.
Υπάρχουν κι εκείνοι που δεν αντέχουν έννοιες όπως αυτοοργάνωση, αλληλεγγύη, αντιιεραρχία, αντιεμπορευματική λειτουργία, οριζόντια οργάνωση. Όλοι εκείνοι που τους παράχωσαν στο κεφάλι «εθνοσωτήριους» μύθους και ψεύδη, και οποιονδήποτε τολμά να αρθρώσει έναν άλλο λόγο, τον κατατάσσουν στα μιάσματα και του συμπεριφέρονται με το δόγμα «Ελλάς ή τέφρα». Άλλωστε, συχνά, όπως και πρόσφατα, μέσω του τύπου και ηλεκτρονικών μέσων, καταδεικνύεται η άριστη συνεργασία Ασφάλειας και Νεοναζιστικών συμμοριών. Συμπορεύονται στους δρόμους για να χτυπήσουν τις πορείες και συνεργάζονται άψογα όταν πρόκειται για «κοινούς εχθρούς». Μαχαιρώνουν μετανάστες και αγωνιζόμενους ανθρώπους και συμπληρώνουν την δουλειά της αστυνομίας. Συγκοινωνούντα δοχεία που η εγγύτητα τους δεν επιτρέπει ακριβώς να διακρίνεις πού αρχίζει το παρακράτος και που αρχίζει το κράτος και η Ασφάλεια.
Το σίγουρο είναι ότι δεν κάψανε τίποτα που δε φτιάχνεται. Δεν κάηκε ούτε ένα απ’ τα σημαντικά που μας αναγκάζουν να συνεχίσουμε. Οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων που δραστηριοποιούνται στην κατάληψη και η αποφασιστικότητά τους να ξαναρχίσουν απ’ το μηδέν και να την κάνουν ακόμα καλύτερη. Η διάθεση στήριξης απ’ τους περιοίκους, από άλλα στέκια που έχουν δεχτεί επιθέσεις, από πάρα πολλούς ανθρώπους που κινούνται στον ευρύτερο ριζοσπαστικό - κινηματικό χώρο και έσπευσαν να βοηθήσουν όπως μπορούν. Όλα αυτά έμειναν ανέπαφα και απαγορεύουν κάθε σκέψη για υποχώρηση. Ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε εδώ. Ενάντια σε κάθε φασιστική λογική, ενάντια σε κάθε «αναπτυξιακή» τσιμεντοποίηση, ενάντια σε κάθε αυτολογοκριμένο ή και αγορασμένο δημοσιοκάφρο που παρουσιάζει τάχα τη σημερινή ζοφερή πραγματικότητα σαν τη μόνη δυνατή, ενάντια σε κάθε κρατική και παρακρατική επίθεση. Περνάμε στην αντεπίθεση. Για την πραγματική ελευθερία, για την κοινωνική απελευθέρωση, για τη ζωή μας.
Η ΦΩΤΙΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΚΑΙΕΙ ! Η ΦΩΤΙΑ ΚΑΙΕΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ !
Κατάληψη κτήματος Πραποπούλου
http://protovouliaxalandriou.blogspot.com/
email: protovouliaxal (at) yahoo.gr
ANNOUNCEMENT REGARDING THE ARSON OF THE KTIMA PRAPOPOULOU SQUAT
“Difficulty always stood in life as a huge motive, awakening every one of our urges, good and bad, so we could overcome the obstacle which has risen suddenly in front of us by mobilizing all our forces that differently would have remained in disuse or would lead to scattered actions, thus, accomplishing goals much more challenging than we ever hoped”
N. Kazantzakis
In the morning of March 25th (Independence Day Anniversary) at approximately 3:30am, witnesses saw flames bursting out of the building's first storey. Three individuals rushed out of the building, one of them holding a crowbar and one holding a PC tower removed from the squat. Within few minutes the fire spread incinerating the collectives' library. The roof collapsed, while a second source of fire burned part of the ground floor contents. The perpetrators left the scene on car. Residents of the area and passers-by called the fire brigade. Five vehicles arrived, plus police which investigated the site. A number of individuals have visited the squat since then to express their solidarity and help reconstruct the building.
This arson sums up, to an already long list of similar assaults, during the last months, which target autonomous quarters, squats, base-syndicates offices and citizens initiatives centres, and it's just a part of a wider plan of state terrorism and repression towards any voice or action of resistance. Indicatively, some of the venues that have been assaulted include: Lelas Karagiani squat, "Thersitis" (twice), "Subterannean Social Center in Kalldromiou 94, St.", residents initiative "ProKat", offices of "movement in city of Zografou" etc.
In what way did Prapopoulou squat provoke such action?
Maybe, because of its involvement in matters concerning the local society? Maybe, because of its reaction towards the plans of exploitation of the last free spaces? Maybe, because of its opposition to the relocation of the ministry of finance to a neighbouring area? Or maybe, because of the nature of this autonomous quarter that opposes the dominant social structure?
Self-organisation bothers. The idea of codetermining in terms of equality and direct democracy in a collective and taking control of our lives. Lack of hierarchy is an "offence" which cannot be easily accepted, particularly when this outrageous choice, despite all difficulties, seems to work.
Solidarity bothers. In times of individualism, it's considered bizarre to meet other people and despite any disagreements, proceed in union to common decisions which oppose to the imposed perception of life.
The anti-commercial character of collective bothers. Today, that everything can be bought and sold, and every urge for communication, human relation and creativity becomes object to monetary exploitation; anti-commercialism seems a hostile logic, to those who measure everything in capital.
Who could gain profit from this assault?
All those who cannot buy the property from the landlord, as well as those who clearly desire the commercial exploitation of the property, trying to impose their plans of the so-called "development": i.e. malls, expensive and luxurious houses, parking spaces and "culture centres" that lack life. Prapopoulou squat claimed this free space and made it publicly accessible, preventing the "development" from happening.
There are also individuals who can't stand terms like self-organisation, solidarity, anti-hierarchy, anti-commercialism and horizontal organisation... All those who are drowned in their nationalistic myths and lies, and don't hesitate to adopt the principle "Greece or ashes"(Greek nazis) if one argues with them. There is little importance in finding out whom exactly is responsible for this arson, as we already know that all those involved, are closely related. They co-operate on the streets in order to repress protest marches, they stab immigrants and people who fight for their rights, and they assist police brutality in every opportunity. State, para-state, and national security service are like communicating vessels, without exact borders.
The only sure thing is that they burned nothing that cannot be restored. They failed to burn even to a minimum, all those important things that motivate us to keep on what we are doing, like the comradeship between all of us who participle in the squat and our determination, which are more than enough to renovate the squat to an even better state than before. Support from residents of the area, other collectives who have suffered similar assaults and many people who participate in radical movements of resistance have come to help. All of the above are intact, so we cannot even think about quitting. We have been, we are, and we will stay here. We will stay opposed to every expression of fascist logic, to every attempt of cementing "development", to every self-censored or venal journalist who presents today ’s miserable reality as the only one possible, and to every state or para-state assault. It's about time we counter-attack; for the real freedom, for the social liberation, for our lives.
Fire does not burn us, Fire burns in our hearts.
Ktima Prapopoulou squat
http://protovouliaxalandriou.blogspot.com/
email: protovouliaxal (at) yahoo.gr
Update 1
On the 29th of March, a demo was performed in the streets around the squat and the neighborhood. Approximately 500 people marched towards downtown Chalandri area (northern suburb of Athens) and protested outside the police station and the town hall.
pictures: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=en&article_id=848951 http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=en&article_id=849012 http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=en&article_id=849068
Update 2
The reconstruction of the building has started. Individuals along with people from other squats, autonomous quarters, info shops, have come to aid, showing actively their support. Ashes and any burned remains of the roof have been cleaned from the house and the surrounding area and actions are performed in order to prepare the roof walls for the following building procedures.
Bekanntgebung in Bezug auf die Brandstiftung des Besetzten Hauses Ktima Prapopoulou
Jegliche Schwierigkeit im Leben ist stets eine große Anregung, die alle Triebe anspornt, ob gute oder schlechte, um alle Hindernisse aus dem Weg zu räumen, die sich vor uns auftürmen; sie weckt all unsere Kräfte, die sonst im Tiefschlaf liegen würden, sodass wir endlich irgendwann viel viel weiter kommen als wir uns je erträumt hätten...
N. Kazantzakis
In der Nacht vom 24.auf den 25 März 2008, um 3:30 Uhr, sahen Zeugen Flammen aus dem ersten Stock des besetzten Hauses Prapopoulou in Chalandri kommen, sowie drei Personen durch den Ausgang des Grundstückes fliehen. Sie trugen eine Brechstange sowie einen PC bei sich, den sie aus dem Haus entfernt hatten. In wenigen Minuten breitet sich das Feuer in den Räumen des ersten Stocks aus und das Dach fällt in sich zusammen. Ein zweites Feuer im Erdgeschoss breitet sich nicht aus. Die Täter steigen in ein geparktes Auto ein und fliehen. Nachbarn und Augenzeugen benachrichtigen die Feuerwehr, die mit fünf Autos ankommt und mit der Polizei, welche Zeugenaussagen sammelt. Von da an kommen immer mehr Leute an, um ihre Solidarität auszudrücken und beim Wiederaufbau mitzuhelfen, der direkt nach dem Anschlag beginnt.
Die Brandstiftung des besetzten Hauses Prapopoulou ordnet sich in eine lange Liste von ähnlichen Angriffen ein, die in der letzten Zeit gegen autonome Zentren, besetzte Häuser und Bürgerinitiativen vorgenommen wurden und die darauf zielen, jegliche verschiedenartige Meinung und Aktion zu terrorisieren und zu unterdrücken. Als Beispiel sind folgende Zentren/ besetzten Häuser zu nennen, die in der einen oder anderen Weise in den letzten Monaten einen Anschlag erlitten: das besetzte Haus Lelas Karagianni, das Zentrum Thersitis, das Zentrum Leschi Ipogeios stin Kallidromiou, die Bürgerinitiative PROKAT der südlichen Vororte Athens, die Bürgerinitiative des Vororts Zographou, Räumlichkeiten von verschiedenen Gewerkschaften usw.
Was genau war das, was am besetzten Haus Prapopoulou störte?
Vielleicht die stetige Auseinandersetzung mit Themen, die für die Gesellschaft des Vororts Halandri und Umkreis relevant waren?
Vielleicht, weil wir gegen die Pläne der Ausbeutung der letzten freien Räume sind?
Vielleicht, weil wir gegen die “innovative“ Zementierung des trockengelegten Flussbetts in der Nachbarschaft sind. Vielleicht wegen unserer Aktion gegen den Umzug des Finanzministeriums im Gebäude der Münzanstalt?
Oder vielleicht die Hausbesetzung an sich, die sich direkt gegen die vorherrschenden Normen wendet?
Die Selbstorganisation und das autonome Handeln, die Idee mit anderen gleichwertig und mit direkten demokratischen Methoden mit-zugestalten und sein Leben in die Hand zu nehmen, sind unerwünscht und stören. Von dir wird eher erwartet, die Experten, die Repräsentanten, die Parteien zu fragen und um Erlaubnis zu bitten. Der Mangel an Hierarchie stellt einen Angriff dar, der nicht so einfach akzeptiert wird, vor allem, wenn es sich herausstellt, dass diese “unerhörte” und “paradoxe“ Methode, trotz ihrer Schwierigkeiten letztendlich sehr gut in der Praxis funktionieren kann.
Solidarität ist unerwünscht. In einer Zeit der Egozentrik und der Gleichgültigkeit, stört es, dass es Menschen gibt die es schaffen, solidarisch und vereint Entscheidungen treffen, obwohl ihre Meinungen oft auseinander gehen, und die sich von dem modernen Lifestyle und der Verblödung abwenden.
Das nicht-kommerzielle ist unerwünscht. In einer Zeit, wo alles verkauf- und kaufbar ist, und jedes Bedürfnis nach Kommunikation, Kontakt und Kreativitität als Ware behandelt wird, wird jegliche alternative Einstellung als feindlich von denjenigen, die davon profitieren wollen, angesehen.
Wer profitiert von diesem Angriff?
Diejenigen, die es nicht geschafft haben, seit all den Jahren das Geld aufzutreiben, um das Grundstück zu enteignen, zusammen mit denjenigen, die sich seine kommerzielle und maklerische Nutzung wünschen, um ihre angeblichen “Wachstumspläne“ zu verwirklichen: d.h. Einkaufszentrum, Luxuswohnungen, Parkanlage, städtisches „kulturelles“ Zentrum = lebloses Zentrum. Das besetzte Haus Prapopoulou fordert einen offenen, grünen Raum für die Menschen, und stellt somit ein Hindernis für solche Pläne dar.
Andererseits gibt es auch diejenigen, die Begriffe wie autonome Organisation, Solidarität, anti-hierarchische und anti-kommerzielle Aktion und horizontale Struktur nicht ausstehen können. Also all diejenigen, deren Kopf vollgestopft wurde mit Mythen und Lügen über die “Rettung der griechischen Nation“. Sie sind diejenigen, die jeden, der es wagt eine andere Meinung zu äußern, eliminieren und ihm mit dem faschistischen Dogma “Hellas oder Asche” gegenübertreten.
Es ist nicht so wichtig, wer genau der Brandtäter war, da wir alle wissen, dass solche Personen mehr oder weniger zur gleichen Gruppe gehören. Sie sind vereint wenn’s darum geht, Demos zu unterdrücken und kooperieren ausgezeichnet, wenn es um „den gemeinsamen Feind” geht. Sie erstechen Migranten und aktive Andersdenkende und helfen den Bullen ihre Pläne zu verwirklichen. Sie sind so eng miteinander verwandt, dass es fast nicht mehr möglich ist genau zu erkennen, wo der Staat und die Sicherheitskräfte enden und wo die Sonderbullen und andere untergründige Staatskräfte beginnen.
Eins ist jedenfalls sicher: sie haben nichts verbrannt, was nicht wieder aufgebaut werden kann. Nicht Eines davon, was uns Kraft gibt weiter zu machen, haben sie zerschlagen: die Beziehungen zwischen den Leuten, die im besetzten Haus aktiv sind und ihre Entschlossenheit, wieder von Neuem anzufangen und das Haus noch schöner und besser wiederaufzubauen; die Bereitschaft zur Unterstützung, die die Nachbarn, andere autonome Zentren die ähnliche Angriffe erlitten haben, und Leute die die gleiche Ideologie teilen, gezeigt haben, die gleich nach dem Angriff ihre Solidarität ausdrückten und halfen wie sie konnten. All das ist nicht angegriffen, nicht verbrannt worden und lässt einen Rückzug nicht zu. Wir waren, wir sind und wir werden hier sein. Gegen jede faschistische Stellung, gegen jede “fortschrittliche” Zementierung, gegen jeden selbstzensierten und „verkauften” Journalisten, der den heutigen abgefuckten Alltag als die einzige Art zu leben präsentiert, gegen jeden offiziellen oder inoffiziellen staatlichen Angriff. Wir sind zum Gegenangriff bereit! Für die echte Freiheit, für die soziale Befreiung, für unser Leben!
DAS FEUER HAT NICHTS ZERSTÖRT DAS FEUER BRENNT IN UNS!
Besetztes Haus Ktima Prapopoulou
http://protovouliaxalandriou.blogspot.com/
email: protovouliaxal (at) yahoo.gr
Notificación por el incendio provocado de la okupa Prapopulu (Atenas, Grecia)
“La dificultad fue siempre una gran motivación en la vida, despierta y provoca todas nuestras pasiones buenas y malas para superar el obstáculo que se elevo de repente enfrente de nosotros y movilizando todas nuestras fuerzas que en otro modo serian inutilizadas o tendrían efecto disperso y sin fuerza, finalmente logramos mucho más de lo que esperábamos…”
N. Kazantzakis
Por la madrugada del 25 de marzo 2008 (día nacional de Grecia), a las 03:30, testigos vieron flamas en la primera planta de la okupa Prapopulu (en la zona Jalandri de Atenas) y tres personas salieron fuera. Uno de ellos llevaba una palanca de hiero y el otro sostenía un ordenador que había cogido de dentro. En pocos minutos, el fuego se expandió por las habitaciones destruyendo la biblioteca y el techo colapso. Al mismo tiempo un segundo fuego empezó en la planta baja, pero no se expandió. Los autores entraron en el coche y se fueron. Vecinos y testigos llamaron a los bomberos, que llegaron con cinco vehículos y con la policía que pidió declaraciones. Desde este momento mucha gente llega a la okupa para expresar su solidaridad y para ayudar a la reconstrucción del edificio.
Este incendio provocado se suma a una grande lista de ataques similares, durante los últimos meses, en los espacios autónomos, okupas, iniciativas de los residentes, edificios sindicalistas y se adhiere en un plan más grande que quiere aterrorizar y represar voces de acción y resistencia. Por ejemplo, durante los últimos meses, habían recibido diferentes ataques en; okupa Lelas Karagiani, Cersitis (dos veces), circulo “Ipogios stin Kalidromiu”, iniciativa de residentes ProKat, edificios del movimiento de la ciudad Zografu, etc.
¿En qué molesto la okupa Prapopulu?
¿Quizás el continuo interés de tratar los temas de la sociedad local?
¿Quizás nuestra reacción en contra de los planes de explotación sobre los últimos espacios libres?
¿Quizás nuestra oposición en contra de contaminar el barranco con cemento?
¿Quizás nuestra negativa contra del deseo de trasladar el ministerio de Economía a esta zona?
¿Quizás nuestras acciones que adhieren en un contexto de agravio sobre la lucha social?
¿O quizás la naturaleza del intento de la okupa que se opone a las estructuras dominantes?
La autoorganización molesta. La idea de co-determinar en términos de igualdad y directa democracia, con otros y tomando control en nuestras vida. “Tienes la obligación de preguntar a los expertos y los partidos políticos.” La falta de jerarquía es un insulto que no puede ser fácilmente aceptado, sobre todo cuando es evidente que funciona.
La solidaridad molesta. En una época de individualismo es un problema encontrar otra gente que juntos, a pesar de sus pensamientos diferentes, toman decisiones en contra de la lógica del lifestyle.
El pensamiento anti-comercial molesta. En estos días todo se vende y se compra y cada necesidad de comunicación y creatividad se explota para los intereses propios en especial el dinero.
¿Quién puede salir beneficiado por este ataque?
Ellos que durante estos años nunca pudieron acceder al dinero para expropiar el terreno de la okupa y con los otros que pretenden materializar los planes de desarrollo; centros comerciales, lujosas casas, aparcamientos, “centros culturales” (¿?), crear espacios muertos, sin vida….
La okupa quiere el espacio abierto para la gente y preservar la naturaleza. Este pensamiento va en contra de los intereses monetarios de ellos. Hay gente que no soportan las ideas como autoorganización, solidaridad, anti-jerarquía, función anti-comercial, organización horizontal. Es esta gente que se ahoga en mitos y mentiras nacionalistas y cualquiera que ose tener una manera de pensar diferente es categorizando como escoria y se comportan según ellos “en forma correspondiente”... Además, muchas veces y recientemente (02.02.´08) mediante los medios de comunicación (alternativos) sale a la luz la hermandad entre la policía y los neo-nazis. Cooperan entre si para desfogar todo su odio mediante golpes e insultos a las manifestaciones y se dan la mano para combatir a su manera a “los enemigos comunes”. Apuñalan emigrantes y a la gente que lucha y es así como ayudan en el trabajo de la policía. Dicha unión entre policía, estado y fascistas es tan grande que no puedes distinguirlos.
Se puede saber con seguridad que no quemaron nada que no se pueda rehacer. No se perdió nuestro sentimiento para continuar. No se perdieron las relaciones entre las personas que participan en la okupa y su firmeza para reiniciar desde cero y para mejorarla. La disposición para ayudar de los vecinos, de personas de otras okupas (que habían recibido ataques) y de mucha mas gente que participa en movimientos radicales, es grande. Esto hace que cada pensamiento de retirada sea imposible. Estuvimos, estamos y estaremos aquí. En contra de la lógica fascista, en contra de los planes de desarrollo urbano que destruyen la naturaleza, en contra de cada comprado periodista que presenta esa tétrica realidad como la única salida posible, en contra de cada agresión paraestatal y estatal. Pasamos a la contraofensiva. Por la verdadera libertad, por la libertad social y por nuestra vida.
Durante del incendio much@ gente solidari@ de todas partes de Atenas se reunió fuera de la casa viendo las llamas, oliendo el hollín de las cosas quemadas, escuchando los ruidos del tejado mientras se derrumba, hasta llegar el amanecer, cuando el fuego ya se había extinguido. Desde aquel momento l@s compañer@s de la ocupación de la casa Prapopulu junto con tod@ la gente solidari@ empezaron las obras de reconstrucción. Dentro de dos días todos los escombros ya se habían alejado y la casa estuvo limpia para empezar el trabajo. Sin tejado, pero limpia...
El sábado 29 de marzo por la mañana, l@s compañer@s de la ocupación convocaron una manifestación en las calles del barrio de Halandri, para denunciar la acción paraestatal y el ataque incediario. En esta convocatoria participaron más de 500 compañer@s solidari@s. La manifestación pasó por todas las calles centrales del barrio y también fuera de la comisaría y del ayuntamiento. Las fuerzas antidisturbios estuvieron allí, fuera de los edificios guardando a sus amos. Los habitantes y pasajeros de Halandi, mostraron interés para enterarse del ataque y los folletos que les repartían fueron bien acogidos. Muchas consignas se escribieron en las paredes de edificios estatales y bancos hasta que la manifestación regresara en la casa ocupada para terminar con una asamplea y seguir con el trabajo de reconstrucción.
EL FUEGO NO NOS QUEMA! EL FUEGO ARDE DENTRO DE NOSOTROS!
Okupa Prapopulu
http://protovouliaxalandriou.blogspot.com/
email: protovouliaxal (at) yahoo.gr